Styl przemówień

Styl przemówień - najbardziej zbliżony do języka artystycznego, najbardziej ozdobny, zawierający wyrazy, wyrażenia i zwroty na cechowane emocjonalnie, odznaczające się podniosłością. Operuje kunsztowną budową zdań. Bywa także nazywany stylem retorycznym.

Do środków właściwych stylowi retorycznemu należą apostrofy (wołacze), za pomocą których mówca zwraca się do obecnych np.:

„Polacy! Ośmielcie się, aby raz być narodem prawdziwie wolnym!"

powszechnie stosowanym przez mówców w przemówieniach środkiem są tzw. pytania retoryczne, które pobudzają słuchacza do myślenia i zwiększają poczucie kontaktu z mówcą.

Styl urzędowy - to styl przepisów prawnych, zarządzeń administracyjnych, o kulników i innych pism urzędowych, instrukcji. Cechą stylu urzędowego składni jest duża liczba konstrukcji bezosobowych.

„Uprasza się o niepalenie".

„Opłaty uiszcza się za pomocą blankietów wpłaty znajdujących się w książeczce".

Odbiorca komunikatów urzędowych (osoba podlegająca przepisom) jest zwykle traktowany jako anonimowy członek zbiorowości:

„Osoby fizyczne wymienione w punkcie 1 mogą używać poza miejscem zamieszkania odbiorników turystycznych".

Podmiotami zdań są często rzeczowniki oznaczające pojęcia abstrakcyjne:

„Przepisywanie książeczek opłat na nazwisko innej osoby jest niedopuszczalne".

W stosunku do odbiorcy tekstów urzędowych używa się kategorycznych sformułowań wyrażających się w konstrukcjach modalnych z bezokolicznikiem: należy uiszczać, winien zgłosić się, powinien zawiadomić, lub też innych konstrukcji, synonimicznych w stosunku do czasownika musieć. W stylu urzędowym często używane są w orzeczeniu konstrukcje strony biernej.

Język przepisów prawnych, instrukcji i poleceń urzędowych oraz regulaminów odznacza się swoistym słownictwem (uiszczać, uzyskać, upraszać, użytkownik, najemca) i frazeologią (dokonanie wpłaty, osoba fizyczna, odczyt wskazań). Autorzy tekstów urzędowych posługują się gotowymi formułami i szablonami składniowymi (np. celem uzyskania duplikatu).